No quisiéramos entrar en disputas partidistas y politiqueras que tanto abundan en los medios y que saturan nuestras mentes día a día. La intención es hacer una crítica mas general a lo que se denomina “ecologismo institucional”, metiendo en el saco a ONGs, partidos políticos, plataformas ciudadanas, etc, que se reclaman del ecologismo, que sin hacer una crítica profunda del sistema capitalista, y sin llegar a replantearse la idea burguesa del “progreso”, pretenden salvar el mundo mediante reformas. Creemos que es hora de decir basta, de hacer ver que estamos hartxs de ver gente proponer formas distintas de fregar el suelo bajo una gotera, sin plantearse que quizás lo mas inteligente es arreglar primero la gotera, y después ya preocuparse de ver como fregar el suelo. Irakurtzen jarraitu
Egilearen Fitxategiak: ehlibertarioak
Recogida de basura puerta a puerta: el último delirio del ecologismo institucional.
Carceles NO
Queremos la destrucción de cualquier tipo de gobierno y todas sus herramientas represivas.
Consideramos la cárcel el mayor atentado contra la libertad de las personas indiferentemente de cual sea su nacionalidad, genero o condición sexual y social.Es un lastre que lejos de rehabilitar y reinsertar ,consigue evidenciar lo despreciable de la raza humana y nuestra incongruencia al culpar a seres por sus actos que esta sociedad enferma induce a cometer. Irakurtzen jarraitu
Nafar libertarioak grebalarien atxiloketen aurrean/Nafar libertarioak ante las detenciones de huelguistas
Nafar libertarioak grebalarien atxiloketen aurrean
Nafar Libertariook osteguneko grebalarien atxiloketak salatu nahi ditugu eta bereziki Iruñeako mugimendu libertarioko kideenak. Atxiloketa horiek erantsi behar zaizkie M29an bertan egindakoei eta LABeko militanteenei, CEN patronalaren egoitzaren aurka pintura botatzeagatik. Eta hori dena Iruñean bertan.
Mobilizazioetan parte hartzera deitzen dugu protestaren aurkako errepresioaren kontra aldarri bateratua egiteko. Bai poliziaren errepresioaren areagotze kualitatiboak, bai lege salbuespena arau iragartzeak, bai zirku mediatikoak eta amorruaren bidezko adierazpena erabiliz hark sortutako gizarte alarmak, latzagoa bihurtzen ari den gerra sozialari erantzuten diote, krisi kapitalista honetan. Izuaren bidez geldiarazi nahi gaituzte, baina polizia razzia higuingarri horrekin ez dute lortuko.
ELKARTASUNA ATXILOTUEKIN! BORROKA KALEAN DAGO! EZ GAITUZUE GELDITUKO! BIOLENTZIA ZUENA, NAZKAGARRIAK!
Nafar Libertarioak – EHKL
Nafar libertarioak ante las detenciones de huelguistas
Desde Nafar Libertarioak queremos denunciar las detenciones de huelguistas en la jornada del jueves y en concreto las de miembrxs del movimiento libertario de Iruñea. Estas detenciones ya se suman a las del propio 29M y a las de militantes de LAB por arrojar pintura a la sede de la patronal CEN. Y esto sólo en Iruñea.
Llamamos a participar en las movilizaciones para lanzar un grito unitario contra la represión de la protesta. Tanto el aumento cualitativo de la represión policial, como los anuncios de la excepcionalidad legal como norma, como el circo mediático y la creación desde él de alarma social a partir de la legítima expresión de la rabia, responden a un recrudecimiento de la guerra social en esta crisis capitalista. Pretenden paralizarnos mediante el miedo, esta vez con esta razzia policial tan rastrera, pero no lo van a conseguir.
¡SOLIDARIDAD CON LXS DETENIDXS! ¡LA LUCHA ESTÁ EN LA CALLE! EZ GAITUZUE GELDITUKO! BIOLENTZIA ZUENA, NAZKAGARRIAK!
Nafar Libertarioak – EHKL
Asamblea abierta en Gipuzkoa
Si quieres participar en la asamblea libertaria de Gipuzkoa, te invitamos a que te pases este miércoles 25 de abril a las 19h por el local de CNT en Donostia. Esta asamblea participa de la coordinadora EHKL donde se organizan diferentes grupos de Euskal Herriak.
ANIMATE Y PARTICIPA!!!
Como últimas actividades, hemos participado activamente de la movilización de ámbito europeo del 31M contra el capitalismo y los recortes sociales que están aplicando los estados. http://march31.net/eu/call-for-action-basque/
Día de acción europea contra el capitalismo
CNT y EHKL “cierran” en Donosti los bancos por robo . Lapurketagatik itxita
Ezker monarkia zalea eta Estatuaren apologia (kateak berritzen)
2012. urtean sartu gara, batzuentzat, munduaren bukaeraren urtea. Iragarpen apokaliptikoak alde batera utzita, ordea, euskaldun eta espainiar batzuentzat atzera begiratzeko urtea ere bada. Batzuek, mundu ikuskera oso bat betiko lurperatzeko jarritako lehen harriaren bigarren mendeurrena ospatuko dute, eta herrian zeuden demokraziaren azken apurrak betiko deuseztatuz Estatu liberal kapitalista modernoaren lehen garaipen ideologikoa laudatu, 1812ko Cadizko konstituzioa, alegia. Besteek, negar egingo diote 1512an galdutako erresuma zaharrari, Nafarroako erresumari. Batzuk zein besteak bat etorriko dira puntu batean: nazio-estatuaren gurtzan.
Lehenengoen logika guztiz ulergarria da, askatasunean sinesten dugunok gogotik borrokatu beharrekoa izan arren. Espainia bakar, handi eta askearen defendatzaile sutsuak dira, eta konstituzio hura haien ideologiaren garaipenaren ikur nagusietakoa da. Bigarrenen logika, ordea, ulergaitzagoa da, benetan bitxia. Izan ere, azken boladan gero eta gehiago entzun dira, eta are gehiago entzungo dira, Nafarroako erresumaren diskurtso apologistak, norengandik eta euren burua ezkertiartzat duten zenbait euskaldunengandik. Neurri batean ulertzen dut, bolada labur batez, aspaldi, neuri ere eragin zidan historiaren irakurketa partzial horren lilurak. Bigarren efemeride horri helduko diot testu honetan, beraz, Nafarroako erresuma nostalgiaz goraipatzen dugunean, zer aldarrikatzen dugun argitzeko. Testu honen neurriak eta asmo xumeak laburbildu eta sinpletzea eskatzen didate, eta eztabaidarako eta ideiak gehiago garatzeko heldulekua baino ez du izan nahi.
Nafarroako erresumaren minez bizi direnen arabera, hura izan zen euskal Estatua, gure askatasunen oinarri eta egungo Euskal Herriaren independentziaren aldeko argudio nagusi. Horrela, gogora beste lelo badaezpadako batzuk dakarzkigutenak irakurriko ditugu han edo hemen, hala nola “Euskal Herria bat eta bakarra”. Halakoek ezin dute herrien independentzia Estatu barik aditu, ez zaie buruan sartzen. Euren burua guztiz euskalduntzat izanda, ez dira ohartzen pentsaera kolonizatuta daukatela, mundu ikuskera arrotzek ekarritako moldeak errepikatzea amesten dutela, hain maite dituzten jatorrizko euskal herriak mespretxatuz.
Berez, bitxia da XXI. mendean bere burua ezkertiartzat, are marxistatzat daukan inork monarkia baten alde egitea. Ulertu behar dugu hegoaldean 1512an galdu ei zen monarkia gure edo orduko euskaldunen askatasunen euskarria zela? Monarkiari “euskal” izenondoa jarrita koroa baleko bihurtzen dugula? Okerra, ikusiko dugunez, bikoitza da. Alde batetik, koroa, monarkia agertze bera, herri askatasunak lurperatzeko lehen harria izan zen, euskaldunek independentzia edo hautazko interdependentzia galtzeko lehen kolpea. Bestetik, ordurako monarkia hark ezer gutxi zeukan euskaldunetik. Monarkia frantsesa zen eta, neurri handi batean, frankoen onerako agintzen zuen, euskaldunen kaltetan.
Zein da Nafarroako erresumaren jatorria? Historiografiari apur bat begiratuta, ikusiko dugu haren sorlekua Iruña dela, garai hartako Pompaelus, eta hala, hastapenetan, Pompaelo, Pamplona edo Iruñeko erresuma esango diote. Orduko Iruñeak zerikusi gutxi zeukan euskaldunen askatasunekin, ohiturekin eta kulturarekin. Erromatarrek sortu edo birsortutako hiria izanda, haien legeen eta ikusmoldeen arabera antolatutako hiria zen. Frankoek ere euren nortasuna emango zioten, baita bisigodoek ere. Eta kultura horien gizarte antolamendu hierarkiko eta klasistari eta izaera militarrari zor zion haien klase banaketak bultzatutako oligarkia militar bat bertan errotzea. Lehen erregetzat dugunak, Eneko Aritzak, Banu Qasitarren bultzadari esker eratu zuen bere erresuma, karolingiarrei aurre egiteko. Banu Qasitarrak musulman bihurtutakoak ziren, jatorriz beharbada erromatar-hispanoak, beharbada bisigodoak. Euskaldunak, ez dirudi.
Edozelan ere, zer ekarri zien erresumak mendi eta haranetan aske bizi ziren euskaldunei? Errege baten mendeko bihurtzea, horrek dauzkan ondorio guztiekin. Aurrerantzean, herri demokrazia, udaletako herri-batzarretan gauzatzen zena, etengabeko tentsioan egongo zen beti Erregearen botere nahiarekin, herriaren independentzia atzera eginez, urtetik urtera. Inposaketa horrek argudio nagusia izango zuen: indar militarra.
Ordura arte euskaldunen artean horizontalak ziren harremanak bertikaltzen joan ziren, eta monarkia izan zen bidea kristautasuna ere erlijio ofizial bihurtzeko, lehenagoko mundu ikuskera paganoa, jatorrizkoa, legez kanpo jarrita. Baita latina eta hizkuntza erromantzeak nobleen artean ofizial bihurtu zituen erakundea ere.
Euskal Herriak Estatu bihurtzea kalterako baino ez zen izan euskaldunentzat. Herri demokrazia (errepikakorra da, baina gaur egun, demokrazia hitza hain ustelduta dagoenean, behar ez liratekeen adjektiboak jarri behar dizkiogu, egungo diktadura partitokratikoetatik bereizteko) etengabeko mehatxupean geldituko zen, gero eta gehiago, herriak berak bere buruari emandako gobernu sistema barik, Erregeak (edo Jaunak), “eskuzabaltasunez”, emandako pribilegio edo oparitzat hartuta. Batzar Nagusiak eurak, maiz erabiliko ziren oligarkien interesen alde eta herrien aurka. Adibide argia da, garai batean, Bizkaiko Batzar Nagusien legeak haietan ordezkaritza izateko herriek gazteleraz zekien norbait bidaltzera derrigortzea. Horrela, erdaldunik ez zeukaten herri asko ahotsik gabe gelditu ziren luzaroan, lege hori atzera botatzea lortu zen arte. Ez da kasualitatea foru zaharrak eta berriak hain berandu eta erromantzez idatziak izatea. Ordurako, bazegoen tokian tokiko elite bate herriaren nahia bere interesen arabera berrinterpretatu eta interpretazio hori idatziz jasotzeko. Euskaldunek idatzizkoari (kontratuak, legeak zein literatura izan) zioten mesfidantza oso osasungarria eta zuhurra zen, bai horixe. Bestalde, gaur egungo lurralde erakundeei Batzar Nagusiak esateak txantxa iluna dirudi. Garai batekoek gorde zuten sen demokratiko apurretik izena baino ez dute gorde, haiek ere alderdi interesen aldeko borrokarako esparru bihurtuz, haiek ere frantses iraultzak ezarritako diktadura parlamentarioaren kopia hutsa.
Edozein ikuspegitatik begiratuta, Estatu egiturak sortzea izan zen herrien independentzia murrizteko lehen kolpea, eta erresumak eta jaurerriak, egitura hierarkiko eta zentralizatzaileak sortzea hartu behar genuke euskaldunen independentzia galeraren abiapuntu, 1512a baino askoz lehenago.
Bestetik, bertsio ofizialak diosku Nafarroako erresumak galtzea euskal Estatua galtzea ekarri zuela baina, benetan zen euskal Estatua 1512an “galdu” zena?
Ordurako, Bizkaiko oligarkiak aspaldi zuen erabakia euren Jauna Gaztelako errege bihurtzea, ezkontza bitartez. Gipuzkoa eta Arabako gehiena ere Gaztelaren eskuetan zegoen, lurralde bakoitzeko Estatu buruzagiek erabakita edo okupazio militarraren bidez. Ordurako, foruak errespetatzearen truke, Lapurdiko erakundeek ere Frantzia osatzea erabakia zuten, eta Baiona militarki konkistatua zen. Zuberoa ere militarki okupatua zen. Eta geratzen zen Nafarroako erresuma horretan nork agintzen zuen? Aspaldi, Ximena dinastiaren azkena hil ondoren, Frantziatik ekarria izan zen monarkia berria, Xanpaina familiakoa. Hori XIII. mendean gertatu zen. Alegia, XIII. mendetik, Nafarroako erresuma frantses dinastia biren eskuetan egon zen, Xanpaina familiarenean hasieran, Foix familiarenean gero, tarte labur batez, Frantziako eta Gaztelako erregeen artean partekatuta egonda. Hori zen euskal Estatua? Izan ere, 1512ko konkistaren ostean euskal Estatu “askearekin” zer gertatu zen ikustea baino ez daukagu, monarkiak zer ekarri zuen argi ikusteko: 1589an, konkista ospetsuaren 77 urte ondoren, Nafarroako erregeak Frantziako errege bihurtzea onartu zuen, ezkontza bitartez, horretarako katoliko bihurtuz, eta hurrengo mendean haren ondorengoak koroa biak bat egitea erabaki. Beharbada, Gaztelak Nafarroa konkistatu ez balu, egun frantsesak lirateke nafar guztiak, “euren” erregeari esker. Eta ez da harritzekoa, “nafar” errege horien jatorriari erreparatuta. Azken finean, frantses jatorrikoak ziren, ezta?
Bestetik, gogoratu behar da erresumaren “galera” Nafarroako monarkiaren abarotan loditutako handikien arteko norgehiagokak bultzatu edo erraztu zuela, neurri handi batean. Herrien interesekin zerikusirik ez zeukaten agramondarren eta beamondarren arteko liskarrek zabaldu zizkioten ateak konkistari. Euskal Estatuan, Euskal monarkian, boterea eskuratzeko lehiak, azpijokoak eta ustelkeriak beste edozein monarkia zein Estatutan zeuden eta dauden berberak ziren. Eusko labelak ez zituen ez herrikoiago, ez duinago, ez zintzoago, ez demokratikoago, ez eskuzabalago bihurtu.
Eta hainbat ezkertiar historia horri begira jartzen dira euskal Estatua aldarrikatzeko, monarkia bat goraipatzeko. Haiek ere, handikien, oligarkien, tiranoen erabakiei begira jartzen dira, haien arabera irakurtzen dute herrien historia. Horrek azaltzen du kanpotik ekarritako beste diktadura mota bat ere, alderdi politikoen eta legebiltzarren bidezkoa, ontzat ematea.
Euskal Herriek, ordea, beste historia bati begiratu behar liokete, jauntxoek, eliteek, apaizek, nobleek eta burgesek idatzi nahi izan ez duten historiari, ahal izan duten neurrian ezabatu eta ahaztarazi nahi izan duten behekoen historiari. Herrien historiari, alegia, herri horietan, sarean, borondatez eta horizontalki antolatutako herri burujabeetan baino ez dagoelako benetako independentzia baterako edo, zehatzagoak izateko, hautazko interdependentzia baterako giltza. Estatu guztiek, frantses, gaztelar, espainol zein euskal estatu izan, herrien askatasuna, autoantolakuntza, auzolana eta jabetza komunala suntsitzeko baino ez dute lan egin, euren sorreratik beretik. Monarkia zale berriek, Estatu apologista berriek, ezkertiar izatea zer den aztertu behar lukete. Pentsatu behar lukete, euskal Estatua aldarrikatzen dutenean, Estatuak dakarren guztia, hots, euskal armada, euskal atzerritartasun legeak, euskal polizia, euskal kartzelak, euskal errepresioa, euskal kapitalismoa… ere eskatzen dituzten. Tirania monarkiko bat zuritzeko prest daudela ikusita, beldur naiz benetan hori dena zuritzeko prest ez ote dauden, aurretik “euskal” ipinita autoritarismoa ere eder eta desiragarri bihurtuta.
Aurtengo mendeurrenetan zerbait aldarrikatu behar badugu, Estatu ororen desagerpena eta herrien burujabetasuna aldarrika ditzagun, eta bidea egin Euskal Herriek banakako zein taldeko askatasuna eskura dezaten. Izenda ditzagun Estatuak, monarkiak eta konstituzioak oro herrien etsai, herrien azpiratzaile. Udalbiltza, esaterako, eredu interesgarria izan zitekeen, alderdi interesetatik kanpo antolatutako benetako herri-batzarren koordinazio erakundea izan balitz, demokrazia zuzenaren isla, burujabetza de facto baten bidean, baina tamalez, horretatik oso urrun geratu zen, botere borrokaren baitako beste eszenatoki bat bihurtuz. Behetik gorako ereduen lurperatzaile izan diren goitik beherako sistemak aldarrikatzeak ez dio askatasunari mesede handirik egingo.
Libertariook erantzukizun historikoa dugu, Estatu ororen aurrean, benetako herrigintza bultzatzeko, eta urte egokian gaude horretan buru-belarri jarduteko. Jose Mari Esparzak bere liburuan erakutsi digunez, historian Euskal Herriak jaso dituzten hainbat mapa egon dira, hainbat politika eta administrazio ikuspegi eta interes jaso dituztenak. Bada garaia goikoen eta garaileen erabakietatik harago, euskal herriek, euskal herritarrek, egun gure herrietan bizi diren biztanle guztiek borondatez, burujabetasunez, askatasunez, behetik eratutako mapa marraztu dezaten.
Asel
Martxoak 31 KAPITALISMOAREN AURKAKO EGUNA
M31rako deialdia Bilbon Martxoak 31. Elkarretaratzea 12:00etatik 14:00etara, Bilboko Palza Biribilean, BBVA ondoan; hura lotsagarri uzten ahaleginduko gara. Lan erreformaren aurka eta M31 Europako kapitalismoaren aurkako ekintza egunarekin koordinatuta.
31 de marzo. Concentración de 12:00 a 14:00 horas, en la plaza Circular de Bilbao, junto al BBVA, al que intentaremos sacarle los colores. Contra la reforma laboral y en coordinación con el día de acción europeo contra el capitalismo, M31.
Europako kapitalismoaren aurkako ekintza eguna
Europa eta Europar Batasuna alarma egoeran daude. Azken hiletan, kredituaren uzkurtzea eta euroguneko krisia larriagotu dira, eta Europako zenbait goi-bileratan premiazko neurriak hartu dira kapitalismoa salbatzeko. Politikarien eta hedabideen arabera, neurriok ezinbestekoak dira kolapsoa, atzeraldia eta txirotasun handiagoa saihesteko. Aurre egiten ez badiogu, hondamendi erretorika horrek merkatuaren erreforma neoliberalari prestatuko dio bidea, eta horrek gizarte ondorioak izango ditu datozen hamarkadetan. Lehenengo krisi urteetan, esan ziguten kapitalismoa arautu behar zela, bankuek eta enpresa handiek eurek eragindako krisiaren kostua ordaindu behar zutela. Guztiz kontrakoa gertatu da, ordea: Europar Batasunak, haren Estatu kideek eta sartu nahi duten herriek “lehiakortasun” handiagoan eta austeritate neurri lazgarrietan jarri dituzte euren itxaropenak “konfiantza” eta etekin pribatuak bermatzeko. Baina horrela, hain zuzen ere, sistema kapitalistaren logika suntsitzailea berretsiko da. Kapitalismoa krisia eta ezintasuna da, txirotasuna aberastasun pribatuaren erdian. Antola gaitezen gizarte hobea eraikitzeko!
Krisia sistemikoa da
Azken hamarkadotako globalizazio kapitalistak enpresen eta ekonomia nazionalen arteko lehia areagotu du. Herri industrializatu guztiek sistematikoki desarautu dituzte euren merkatuak, gizarte segurantza eta lan eskubideak murriztu, ondasun publikoak pribatizatu eta gizarte kontroleko bideak indartu; hori dena, bridarik gabeko hazkunde kapitalistaren alde egiteko. Europan ere gure bizimoduak gero eta segurtasun txikiagoa dauka eta gizarte arrakala sakondu egin da. “Goranzko merkatuak” deritzetenetan gizarte krisia etengabea da; desjabetzeetan eta esplotazio gupidagabean agertzen da, Estatuak lagunduta, eta xedea ekonomia nazionala pribilegiatuen alde baino ez haztea da. Azken hamarkadotako eraldaketa neoliberalari esker, finantza merkatuek ere gorakada itzela izan dute. Puntu-com delakoen booma izan, higiezinetako inbertsio funtsak eta finantza eratorriak izan, espekulazio burbuilak banan-banan lehertu dira; goraldi orori darraio jausialdi zalapartatsua. Askok uste duten legez, errudunak ez dira elite txiki baten ustezko zekenkeria eta ustelkeria, nahi eta nahiez guztiok mendean gaituen sistemaren etekinen logikarena baizik.
EBren erregimena gainditzen
2011n, euroguneko krisia eta moneta krisia areagotu egin ziren. Estatu batzuk porrot egitear daude, eta horrek euroa mehatxatzen du. Lehen begiratuan, Estatu horiek “euren gaitasunen gainetik bizi izan dira”. Egiatan, ordea, hazkunde kapitalista zorpetzearen bidez bultzatzen baino ez ziren saiatu; beste askok legez egin zuten, baina zorte txikiagoa izan zuten. Europako Banku Zentralaren (EBZ) laguntza eta milioi askotako “erreskate funts” berriak jasotzeko neurri drakoniarrak ezarri behar dira. Europako “zorra geldituz” “merkatuak lasaitu” nahi dira, langileen, langabetuen eta ikasleen kaltetan, noski. Halaber, irabazi pribatuak ez dira ukituko. Gauza bera gertatzen da Europako eki eta hegoaldeko herrietan; EBk eta Nazioarteko Diru Funtsak (FMI) aurrekontu murrizketa handiak eta pribatizazioak ezarri dizkiete, hori dena, krisia eragin duen EBren lehiakortasun erregimena eta Europako gune ekonomikoen eskakizunak babesteko xedez. Ia oztoporik gabe, Alemania eta Frantziako gobernuek euren interesak ezarri ahal izan dituzte, zenbait desadostasun politiko izan arren. Herri batzuetan, ordea, protesta manifestazio gogorrak egon dira. Mundu osoan sortu dira oinarriko ekimenak ezintasun politikoa gainditzen ahalegintzeko. Baina orain arte, greba masiboek ez dute arrakastarik lortu. Azken finean, sindikatu handiek euren gobernuen politika ekonomikoen alde egiten dute eta konponketa txikiak baino ez dituzte eskatzen, aringarri. Nazio mugetatik harago ez da sindikatu elkartasun eraginkorrik egon. Maila horretan gauzak aldatzea nahi badugu, geuk heldu beharko diogu arazoari.
Hobeto egin dezakegu
Krisiaren europar kudeaketa kapitalismoa bera bezain espekulatzailea da, murrizketa basatiek egonkortasun ekonomikoa eta kredituan oinarritutako hazkundea jartzen baitituzte arriskuan. Kapitalismoan ez dago bide segururik, krisi iraunkorraren kudeaketa baizik. Merezi du gure bizia horretarako galtzea? Hobe dugu elkarrekin merkatuen morrontzaren aurka borrokatzea eta behingoz Europan geure burua antolatzea. 2012ko martxoaren 31ko Europako ekintza eguna lehen urratsa da norabide horretan. Europako zenbait herritan aldi berean burutuko diren manifestazioek, kapitalismoaren aurkako elkartasun ikurra izan ez ezik, Europa mailako eztabaida eta loturak osatzen dituzte. Ekimen emantzipatzaile guztiak gonbidatzen ditugu prozesu honen eraketa osatzera. Bide instituzionaletatik kanpo antolatu behar dugu eta borrokari eutsi. Gure herrien arabera krisiak zenbait forma hartzen du, baina xede berbera dugu: ez dugu kapitalismoa salbatu nahi, gainditu baizik. Nazio interesak defendatzeko politika eta ideologia nazionalistak arbuiatzen ditugu. Gizarte eskubideen etengabeko hustuketaren aurkako borroka garrantzitsua da, baina gure ikuspegiak harago doaz. Kapitalismoaren eta erakunde politikoen ezarpen zitalak amaitu behar ditugu. Protesta askotan eskatutako “benetako demokrazia” kapitalismorik gabe baino ez da posible.
Comunicado
Día de acción europeo contra el capitalismo
31 de marzo de 2012 | march31.net
Europa y la Unión Europea se encuentran en estado de alarma. En los últimos meses, se han agravado la contracción del crédito y la crisis de la zona euro, y en repetidas cumbres europeas se han aprobado medidas de urgencia con el fin de rescatar al capitalismo. Según los políticos y los medios de comunicación, dichas medidas son indispensables para evitar el colapso, la recesión y una mayor pobreza. Si no nos defendemos, esta retórica catastrofista pavimentará el camino para reformas neoliberales del mercado que tendrán un impacto social en las próximas décadas. Durante los primeros años de la crisis, se dijo que el capitalismo debía ser regulado, que los bancos y las grandes empresas debían pagar parte del coste de la crisis de la cual ellos mismos eran responsables. Sin embargo, ocurre todo lo contrario: la Unión Europea, sus estados miembros y los países candidatos cifran sus esperanzas en una mayor “competitividad” y en medidas de austeridad brutales para garantizar la “confianza” y los beneficios privados. Pero, precisamente así, confirman la lógica destructiva del sistema capitalista. El capitalismo es crisis e impotencia, es pobreza en medio de riqueza privada. ¡Organicémonos para construir una sociedad mejor!
La crisis es sistémica
La globalización capitalista de las últimas décadas ha agudizado la competitividad entre las empresas y las economías nacionales. Todos los países industrializados han desregulado sus mercados de forma sistemática, recortado en seguridad social y en derechos laborales, privatizado bienes públicos y reforzado los medios de control social, todo ello para favorecer un crecimiento capitalista desenfrenado. Incluso en Europa nuestra vida se vuelve cada vez más insegura y la brecha social se profundiza. En los llamados “mercados emergentes” rige una crisis social permanente, manifestándose en expropiaciones y una despiadada explotación con el apoyo del estado, cuya meta es un crecimiento nacional de la economía que beneficie solamente a los privilegiados. La transformación neoliberal de las últimas décadas ha permitido también la efervescencia de los mercados financieros. Ya sea el boom de las punto-com, los fondos de inversión inmobiliarios y los derivados financieros, las burbujas especulativas han estallado una tras otra; a todo auge le sigue una caída estrepitosa. Los culpables no son, como muchos piensan, la supuesta avaricia ni la corrupción de una pequeña élite, sino la lógica de beneficios del sistema a la que estamos todos sometidos, querámoslo o no.
Superando el régimen de la UE
En 2011, la crisis de la zona euro y la crisis monetaria se agravaron. Algunos estados están a punto de caer en bancarrota, lo que amenaza al euro. A primera vista, estos estados han “vivido por encima de sus capacidades”. En realidad sólo trataron de impulsar el crecimiento capitalista por medio del endeudamiento; lo hicieron como otros tantos, sólo que con menos fortuna. El apoyo del Banco Central Europeo (BCE) y los nuevos y millonarios “fondos de rescate” están condicionados por imposiciones draconianas. Al “frenar la deuda” europea se busca “apaciguar a los mercados”, obviamente en detrimento de los trabajadores, parados y estudiantes. Asimismo, a las ganancias privadas no se les toca. Lo mismo sucede en los países candidatos del este y sur de Europa a los cuales la UE y el Fondo Monetario Internacional (FMI) imponen amplios recortes presupuestarios y privatizaciones, todo ello con el fin de proteger el régimen de competitividad de la UE que ha generado la crisis y las exigencias de los núcleos económicos europeos. Los gobiernos alemán y francés han logrado imponer, prácticamente sin trabas, sus intereses a pesar de ciertas diferencias políticas. En algunos países, sin embargo, ha habido contundentes manifestaciones de protesta. En todo el mundo han surgido iniciativas de base que buscan superar la impotencia política. Pero de momento las huelgas masivas no han tenido éxito. Al fin y al cabo, los grandes sindicatos apoyan la políticas económica de sus respectivos gobiernos y sólo reclaman paños calientes como paliativos. No ha habido una solidaridad sindical efectiva más allá de las fronteras nacionales. Si queremos que las cosas cambien a ese nivel, tendremos que ocuparnos de ello nosotros mismos.
Podemos hacerlo mejor
La gestión europea de la crisis es tan especulativa como lo ha sido siempre el capitalismo, pues los brutales recortes ponen en peligro tanto la estabilidad económica como el crecimiento en base al crédito. En el capitalismo no hay camino seguro, sino una gestión de la crisis permanente. ¿Vale la pena desperdiciar nuestra vida para esto? Mejor luchemos juntos contra los dictados de los mercados y organicémonos de una vez por todas en Europa. El día de acción europeo del 31 de marzo de 2012 es un primer paso en esta dirección. Las manifestaciones que tendrán lugar de forma simultánea en varios países europeos no son únicamente un símbolo de solidaridad anticapitalista, sino que ya son parte de un debate y de lazos a nivel europeo. Invitamos a todas las iniciativas de carácter emancipador a formar parte de la configuración de este proceso. Tenemos que organizarnos al margen de las vías institucionales y persistir en la lucha. La crisis se manifiesta de distintas formas según nuestros países, pero tenemos una meta en común: no queremos salvar al capitalismo, sino superarlo. Rechazamos las política de defensa de los intereses nacionales y las ideologías nacionalistas. Es importante la lucha contra el desmantelamiento continuo de los derechos sociales, pero nuestras perspectivas van más allá. Debemos acabar con los fatales imperativos del capitalismo y de sus instituciones políticas. La “democracia real”, exigida en muchas protestas, sólo es posible sin capitalismo.
NAFARROA 1512-2012 (EHkL)
2012. urte honetan, 500 urte beteko dira Gaztela-Aragoiko tropek Nafarroako erresuma konkistatu zutenetik. Espainiar nazionalismoaren aldetik, UPN eta haien iritziarekin bat datozenen aldetik bereziki, ohikoa izan da konkista ukatu eta ezkutatzea, Espainiaren batasuna bidezkotzat jo asmoz, gezurrezko historiografia ofizial baten bitartez.
Baina ezin gara espainiar nazionalismoaren antzeko gezurretan jausi, Nafarroak burututako zabalkuntza ukatuz, Gaztela eta Aragoiko erreinuen bitartez, gehiago ezin hedatuz gelditu zen arte; nafar beaumondarrek eta oinaztarrek Gaztelaren alde eta bearndarrek Nafarroaren alde egin zutela ahaztuz, beste era batera gertaturiko borrokak eta izandako erregeak asmatuz, errege ikurrak goretsiz; zenbait dinastiatako erregetxoak goraipatuz eta Nafarroa euskal Estatua izan zela esanez; edo era bateko lurraldetasun historikoa aldarrikatuz, gaur egungo sei merindadeetatik kanpo ia inor nafar sentitzen ez denean.
INDEPENDENTZIA OSOA
(castellano)
En 2012 se cumplirán 500 años de la conquista del Reino de Navarra por las tropas castellano-aragonesas. Por parte del nacionalismo español, especialmente en su versión foral navarra de UPN y afines, ha sido habitual una negación y ocultamiento de la conquista mediante una historiografía oficial falseada con tal de legitimar la unidad de España. Además de los fastos oficiales previstos de “celebración” de la fecha, unidos incluso a la batalla de las Navas de Tolosa de 1212.
Por ello, se ha contraatacado desde ciertos sectores académicos y desde el campo político abertzale en general, elaborando un relato distinto y reclamando en este quinto centenario una recuperación de la soberanía navarra, mediante iniciativas como “Nafarroa Bizirik 1512-2012”.
Lxs anarquistas vascxs también tenemos mucho que decir:
El curso de la historia llevó al reino a ser conquistado en pro del expansionismo e incipiente centralización de la monarquía autoritaria española. Lo cual supuso muerte y destrucción, pero también acrecentó el proceso de asimilación y aculturación para lxs vascxs.
Pero no podemos caer en falsificaciones similares a las del españolismo, negando el expansionismo que también practicó Navarra antes de quedar encajonada entre Castilla y Aragón; obviando la presencia de navarros beaumonteses o guipuzcoanos oñacinos en el bando castellano y de bearneses en el navarro; mitificando reyes y batallas, enarbolando estandartes reales; reivindicando la figura de reyezuelos de distintas dinastías de diversos orígenes; afirmando categóricamente que Navarra fue “el Estado vasco”; o reclamando cierta territorialidad histórica como si fuera estática e imprescriptible, cuando hoy fuera de las seis merindades casi nadie se siente navarrx.
La conquista no pudo suponer la pérdida de la soberanía de todo un pueblo, ya que ese pueblo no era soberano. Un pueblo soberano, libre y autogestionado no necesita de Estado. Lo cual no impide que sí valoremos elementos de la época como el batzarre o el auzolan que sí tienen capacidad liberadora.
La reclamación de la restitución del Estado propio parte de una premisa falsa: se obvian las relaciones de dominación entre gobernantes y gobernadxs, hablando de “lxs navarrxs” con un peligroso barniz interclasista.
Lxs oprimidxs nunca tuvimos ni tendremos un Estado propio, ya que la propia existencia del Estado es la que nos quita la libertad. La verdadera independencia será total, sin Estado, o no será. No habremos logrado nada si sustituimos la opresión de los estados español y francés por la de un nuevo estado vasco. Seremos personas libres, realmente independientes, el día que desaparezca todo tipo de dominación, ya venga esta del Estado, del capitalismo, del desarrollismo, del patriarcado, del racismo, de la familia o de la religión.
CONTRA TODAS LAS CADENAS
EUSKAL HERRIA SIN ESTADO
INDEPENDENCIA TOTAL
NAFAR LIBERTARIOAK M29-KO GREBA OROKORRAREN AURREAN
M29an hitzordua daukagu 24 orduko lanuzte orokorrarekin. Oraingoan lan erreforma berria da, bat askoren artean. Baina hura ez da kaleetara irteteko zio bakarra; izan ere, ez ditugu kaleak inoiz utzi.
Egun, nazioarteko kapitalismo finantzarioak Estatu-Nazioen esparrua gainditu eta, bere lasterketa zoroan, krisia deritzoten hori eragiten du. Estatua Kapitalaren galga dela dioen amets zaharra lurrundu egin da hartan inoiz sinetsi zutenentzat, eta kapitalismoa pizteko eta antzinako langileen borrokak otzan integratzeko Ongizatearen Estatua eta kontsumo gizartea egituratu zituzten horiek berek kudeatzen dute egun haien desegituraketa.
Batere lotsarik gabe, UGTk eta CCOOk onartzen dute posible dela beste lan erreforma bat, eta ez dutela hau gelditu ere nahi, hura negoziatzeko eseri baizik, grebarekin berandu eta gaizki bat eginda. Baina erakunde horien itunezko jokabideak ez du ia ihardespenik, eta horrek gizartearen edo hartaz geratzen denaren isla da. Langileek langileria izateari utzi zioten, Estatuaren eta haren alderdi eta sindikatuen esanetara geratu ziren, kontsumo ergeltzailearen eta aurrerakuntza eta hazkunde ekonomikoaren mitoaren mende.
Hori dela-eta, zapalduok argi identifikatu behar ditugu gure etsaiak. Jakin badakigu, historikoki, Estaturik gabe ez zatekeela posible izango Kapitalaren diktadura, bat eginda jardun baitute eta baitihardute. Ez gara borrokatuko duela zenbait hamarkadatako gezurrezko oparotasunera itzultzearren; aitzitik, gure biziak autoantolatuta, buruzagirik eta bitartekaririk gabe berreskuratzeko, Estatua, Kapitala eta menderakuntza modu oro desagerrarazteko borrokatuko gara.
Ekintza zuzenean eta borrokan aurkituko gaituzue. Eta Euskal Herriei itxaropenez begiratzen diegu, beste norabide bati ekin ahal izateko leku baten alde, gizarte borrokak beste norabide bat hartu baitu hemen, eta UGT eta CCOO berandu eta era barregarrian iritsi diren greba honetan gauzatu da hura.
Euskal Herrietako Koordinakunde Libertarioaren kide garen Nafar Libertariook Iruñean egingo diren mobilizazioetarako dei egiten dugu. Haietan geure taldea osatuko dugu, gure mezu libertarioa zabaltzeko.
Gizarte eta lan grebaren aldeko ekintza batasunaren jardueren barruan:
11etan Vinculo Plazan. Mitina
11:30ean Manifestazioa Vinculo plazatik (12etan mani bateratuarekin elkartuko da Gaztelu plazan)
(A)
